دین آسان است

برشی از سخنرانی شیخ امید خزاعی 

توضیح: خداوند متعال دین را برای سخت‌گیری بر بندگان قرار نداده است؛ بلکه در شریعت، آسانی و رفع دشواری مورد توجه قرار گرفته است. وظیفه ما این است که دین را همان‌گونه که خداوند و پیامبر ﷺ معرفی کرده‌اند، بشناسیم و از سخت‌گیری‌های بی‌دلیل و برداشت‌های نادرست پرهیز کنیم.

شیطان چگونه وارد خانه ما می‌شود؟

نویسنده:  امید خزاعی

شیطان برای خراب کردن یک خانواده، همیشه لازم نیست اختلاف بزرگی ایجاد کند؛ گاهی با یک سوءتفاهم کوچک، یک بدگمانی، یک عصبانیت، یک کلمه نسنجیده یا یک غفلت، میان اعضای خانواده فاصله می‌اندازد.

او هر یک از اعضای خانواده را به شیوه‌ای متفاوت فریب می‌دهد؛ یکی را با خشم، دیگری را با بی‌تفاوتی، یکی را با سوءظن، دیگری را با مقایسه کردن، یکی را با تجمل و چشم‌وهم‌چشمی و دیگری را با غفلت از نماز و یاد خدا.

گاهی تصور می‌کنیم مشکل فقط از همسر، فرزند یا والدین ماست؛ در حالی که ممکن است بخشی از ماجرا، نتیجه غفلت خود ما از دشمنی باشد که دائماً در کمین است.

خداوند درباره شیطان هشدار می‌دهد: ﴿إِنَّ الشَّیْطَانَ لَکُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا﴾: «همانا شیطان دشمن شماست؛ پس او را دشمن بگیرید.» (فاطر: ۶)

ما نباید از این دشمن غافل شویم.

و پیامبر ﷺ در حدیثی فرمودند: «إِنَّ الشَّیْطَانَ یَجْرِی مِنِ ابْنِ آدَمَ مَجْرَى الدَّمِ»: «همانا شیطان در وجود فرزند آدم، همچون جریان خون جاری می‌شود.»

یعنی وسوسه و اثرگذاری او می‌تواند بسیار نزدیک و مداوم باشد؛ به همین دلیل انسان نباید لحظه‌ای از مراقبت دل و رفتار خود غافل شود.

خانه‌ای که اعضای آن مراقب خشم خود، زبان خود، نگاه خود، بدگمانی خود و رفتار خود باشند، راه نفوذ شیطان را بسیار دشوار می‌کنند.

گاهی یک لحظه توجه و تفکر می‌تواند نقشه‌ای را که شیطان برای چند ماه و حتی چند سال کشیده است، نقش بر آب کند.

مراقب خانه‌مان باشیم!

شیطان دشمن خانه و خانواده است، اما محبت، ایمان، گفت‌وگو و تقوای اعضای خانواده می‌تواند درهای نفوذ او را ببندد.

غفلت؛ آفت بزرگ انسان

نویسنده: امید خزاعی

غفلت، یکی از خطرناک‌ترین آفت‌های انسان است.

انسان ممکن است خدا را بشناسد، نعمت‌های او را ببیند و آیات او را بشنود؛ اما بر اثر غفلت، از یاد خدا فاصله بگیرد و آرام‌آرام مسیر زندگی‌اش را گم کند.

قرآن کریم درباره گروهی از انسان‌ها می‌فرماید: ﴿أُولَٰئِکَ کَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ  أُولَٰئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ﴾: «آنان همچون چهارپایان‌اند، بلکه گمراه‌ترند؛ آنان همان غافلان‌اند.»

چرا انسان به چنین مرحله‌ای می‌رسد؟ چون غفلت، انسان را از مقصد، مسیر و حقیقت زندگی دور می‌کند.

غفلت از خدا، غفلت از حساب و قیامت، غفلت از آیات الهی و...

کسی که خدا را فراموش کند، کم‌کم هدف آفرینش، مسئولیت، قانون الهی و مسیر درست زندگی را نیز فراموش می‌کند. آن‌گاه ممکن است زندگی‌اش بر اساس میل، هوس و خواسته‌های لحظه‌ای شکل بگیرد.

کسی که عفو و رحمت خدا را فراموش کند، ممکن است خود را غیرقابل اصلاح بداند و از بازگشت و توبه ناامید شود.

کسی که هدایت الهی را فراموش کند، در میان صداها و راه‌های فراوان سرگردان می‌شود و ممکن است هر صدایی را راه نجات تصور کند.

کسی که قانون خدا را فراموش کند، معیار حق و باطل را از دست می‌دهد و هر روز به دنبال معیار و صدایی تازه می‌رود.

کسی که دوستان و بندگان شایسته خدا را فراموش کند، ممکن است گرفتار دوستان ناباب و الگوهای نادرست شود.

کسی که نعمت‌های خدا را فراموش کند، به جای شکرگزاری از خالق، چشم امید و نیاز خود را به مخلوقات می‌دوزد و گاهی برای جلب رضایت دیگران، عزت خود را نیز فراموش می‌کند.

و کسی که هدف خلقت خود را فراموش کند، عمر، سرمایه و استعدادهایش را در مسیرهایی مصرف می‌کند که هیچ سودی برای آخرت او ندارد.

بنابراین، خطر غفلت فقط این نیست که انسان یک عبادت را فراموش کند؛ خطر بزرگ‌تر آن است که انسان کم‌کم خودش را فراموش کند، هدفش را گم کند و نداند برای چه آفریده شده است.

به همین دلیل قرآن می‌فرماید: 

﴿وَلَا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ﴾

«و مانند کسانی نباشید که خدا را فراموش کردند؛ پس خدا نیز آنان را گرفتار خودفراموشی کرد. آنان همان فاسقان‌اند.»

خدا را فراموش نکنیم؛ زیرا آغاز خودفراموشی، از خدا فراموشی است.